<p><em>Pierwsza Księga Kronik</em>, wchodząca w skład <em>Starego Testamentu</em>, opisuje historię narodu izraelskiego w okresie od śmierci kr&oacute;la <em>Saula</em> do panowania kr&oacute;la <em>Dawida</em>. W 29. rozdziale kr&oacute;l Dawid gromadzi środki i zasoby na budowę świątyni Bożej &ndash; przedsięwzięcie powierzone jego synowi, kr&oacute;lowi <em>Salomonowi</em>. Czyniąc to, Dawid zanosi modlitwę w obecności całego zgromadzenia, uznając wielkość i suwerenność Boga.</p>
<p><strong>Pokora Dawida</strong></p>
<p>Werset <em>I Kronik 29:14</em> wyraża pokorę i wdzięczność kr&oacute;la Dawida. Dawid uznaje w nim, że wszystko, co posiadają, pochodzi z ręki Boga; w związku z tym nie ma Mu nic do zaoferowania poza własną gotowością serca. Jest to pokorne uznanie naszej małości wobec Bożej wielkości oraz uświadomienie sobie, że wszystko, co mamy, jest Jego darem.</p>
<p><strong>Postawa serca</strong></p>
<p>Werset ten przypomina nam r&oacute;wnież, że ostatecznie liczy się postawa naszego serca. Dawid nie skupia się na wielkości składanego daru, lecz na gotowości serca do dawania. Daje chętnie, uznając, że wszystko, co posiada, otrzymał od Boga i dlatego powinno to służyć Jego chwale. Taka postawa skłania nas do refleksji nad własnym podejściem do dawania oraz do zastanowienia się, jak możemy dawać bardziej hojnie i z sercem pełnym wdzięczności.</p>